موسیقی متال یا سنتی؟ تاثیر موسیقی بر ایگو

سوال : ایا موسیقی که میشنویم میتواند تاثیری در میزان اعتماد به نفس شخص شنونده داشته باشد؟

قبل از پاسخ دادن به این سوال بهتر میدانم خود سوال را برای خودم (خود آینده ام) و شما حلاجی بکنم.
در علم روان درمانگری اگزیستانسیالیسم، اختلالی تحت عنوان اختلال آمیختگی مطرح میشود. در این اختلال به این موضوع اشاره میشود که خواست فرد برای حل شدن در یک کل، میتواند حس امنیت را برای فرد به همراه آورد. (در واقع نوعی رویکردهای مبتنی بر طرح‌واره یا ACT دیده می‌شود – یعنی تمایل فرد برای حل شدن در جمع و کاهش اضطراب ناشی از تمایز)
در مثالی ساده اگر بخواهم بگویم : شاید برای خیلی از ماها هم پیش آمده باشد که لباس یا پوششی را در محفلی به تن کرده ایم که با عرف آن محفل همسو نبوده، به فرض مثال در یک مراسم رسمی که همه کت و شلوار پوشیده اند، ما لباس اسپرت و ساده پوشیده باشیم و یا برعکس … . در این حال افرادی که “من(ایگو)” ضعیف تری دارند یا به عبارتی، حس آمیختگی قوی تری دارند، در این نوع موقعیت ها بیشتر حس معذب بودن را تجربه خواهند کرد.
با گفتن این مقدمه میخواهم پوشش دو دسته و اگر بهتر گوییم، دو سبک موسیقی خاص را بررسی کرده و از این منظر به بررسی تاثیر موسیقی بپردازیم.

من برای اینکه بتوانم کنتراست حداکثری را ایجاد بکنم، دو سبک موسیقی متال و موسیقی سنتی ایرانی را برای مثال انتخاب کرده ام.
در یک طرف (طرفداران و نوازندگان سبک متال) لباس هایی خارج از عرف را انتخاب کرده و حتی این موضوع اکثرا به رفتار ها و هنجار های اجتماعی آنها تسری پیدا میکند و با زبانی عامیانه میتوان این افراد را خارج از عرف نام گذاری کرد.
در مقابل (طرفداران و نوازندگان سبک سنتی ایرانی) لباس هایی عرفی و ساده و گاه با رفتاری توامان با تواضع در اجتماع شناخته میشوند.
حالا با پیش فرض اینکه این نظریه ( اختلال آمیختگی) درست باشد، آیا میتوا نتیجه گرفت که پوشش و هنجار شکنی های افرادی که طرفدار موسیقی متال هستند، حاکی از قوی بودن “من – ایگو” آنهاست و در مقابل موسیقی سنتی تاثیری منفی در راستای ترویج تواضع و ایجاد ضعف “من” شود؟ (در اینجا جا دارد به این نکته اشاره شود که : تواضع در فرهنگ سنتی ایرانی لزوماً ضعف من نیست، بلکه می‌تواند شکل فرهنگیِ “خویشتن‌ داری مبتنی بر ارزش” تلقی شود.

در حالتی ذهنی که خودم پاسخ سوال بالا را از زاویه دیدی متفاوت نگاه کردم، اینگونه یافتم که : طرفداران متال الزاماً “منِ قوی‌تری” ندارند. گاهی هنجارشکنی ظاهری می‌تواند خود شکلی از آمیختگی با یک خرده‌ فرهنگ باشد (نه استقلال فردی). پوشیدن لباس متال در جمع متال‌ هدها دقیقاً «همرنگ جماعت شدن» است، نه لزوماً نشانه قدرت “من”.

سوال در مقابل سوال : ایا موسیقی در شکل گیری روحیات یک نفر تاثیر گذار است؟ یا روحیات یک نفر منجر به شکل گیری سویه و سلیقه موسیقیایی فرد میشود؟ یا هر دو؟

در پاسخ به این سوال من معتقدم که هر دو، اما با وزن بیشتر برای تأثیر روحیات و شخصیت بر انتخاب موسیقی (مدل تعاملی). معمولا شخصیت های برون‌گرا، یا تجربه گرا، سبک موسیقی متفاوتی ترجیح می‌دهد. در عین حال، گوش دادن مکرر به موسیقی می‌تواند بازخوردی بر هویت و رفتار داشته باشد (حلقهٔ بازخوردی).

نویسنده : مهدی مرادی